Open Deur

Ik heb net mijn auto bij een afgelegen natuurplas geparkeerd, als ik zie dat het portier van een andere auto wagenwijd openstaat... geen mensen te zien... geen sporen van braak... en de waardevolle spullen lijken nog aanwezig... dit is ronduit een uitnodiging voor ‘inbraak’. Na de voor- en nadelen afgewogen te hebben, besluit ik het portier dicht te doen en met mijn honden te gaan wandelen.

Aan de eerste passanten die ik tegen kom vraag ik of het om hun auto zou kunnen gaan. De recapitulatie van het antwoord moet ik schuldig blijven, maar het is juist hun antwoord dat mij aan het denken (en aan het schrijven) zet... blijkbaar hebben zij het openstaande portier dus ook gezien, maar niks gedaan? Waarom ik wel en zij niet? Totdat ik lopend langs de waterlijn besef: dat beslissingen durven nemen eigenlijk niet aan iedereen gegeven is. Als zelfstandige ben je het zo gewoon continu actief (en snel) beslissingen te maken, dat je haast zou vergeten dat er hele drommen mensen zijn die pas iets (durven) doen als een ander ze daar expliciet opdracht toe heeft gegeven. En waarom eigenlijk? Wie beslist is ook verantwoordelijk...

De essentie van deze column? Dat mag je zelf beslissen.

Babs Baay / Art-Director 

 

Deze column werd op 15 februari 2011 op de site van CreatiefZuid gepubliceerd.