Emotionele zaken

Als kind speelde ik liever met jongens dan met meisjes. Waarom? Mannen kunnen beter tegen een stootje en lopen niet huilend weg als je direct en eerlijk bent; eigenschappen die onlosmakelijk met mij verbonden zijn. Inmiddels heb ik gelukkig genoeg lieve vriendinnen die ook niet de flauwste zijn. Desondanks bespreken we regelmatig met enige jaloezie de sociale omgangsvoordelen die mannen onderling genieten. Zonder dat de vriendschap ook maar enigszins gevaar loopt, kunnen ze elkaar publiekelijk in de zeik zetten. Gewoon omdat het zo’n goede grap is. Ze kunnen elkaars knieën kapot schoppen tijdens een potje voetbal, ongenadeloos zaken doen én zonder verdere tekst en uitleg even goede vrienden blijven.

En vrouwen? Alles moet sociaal acceptabel worden verpakt, niks gek dus dat we per dag gemiddeld 2.000 woorden meer gebruiken dan mannen. Want oei, oei, oei, stel toch eens dat ik iemand kwets of dat hetgeen ik doe of zeg verkeerd valt? Een man die doet (en weet) wat hij wilt is zakelijk, een vrouw met dezelfde instelling en ambitie wordt al snel een harteloze bitch genoemd. Zelfs als zij achteraf sociaal maatschappelijke nazorg op het verbaal verwondde vrouwelijk slachtoffer verricht...het heeft geen zin. Het leed is al geleden én voor het leven gearchiveerd in de map: ‘Persoonlijke aanvallen’. En daar blijf het zitten, nazorg of niet.

Enige tijd geleden mailde een oud studiegenote me met een vraag. Het bericht in kwestie zat mij behoorlijk dwars, omdat ik wist dat ik dit bericht enkel positief zou beantwoorden vanuit de vrouwelijke ‘behaagziekte’. Terwijl ik het vanuit het zwaarder wegende zakelijke oogpunt negatief zou moeten beantwoorden. Even overwoog ik dan ook het bericht gewoon helemaal te negeren dan hoefde ik de slecht-nieuws-confrontatie ook niet aan te gaan. Maar aangezien mijn kop beter gedijt in de lucht dan in het zand, typte ik even later (weliswaar met tegenzin) de zakelijk beschouwd beste reactie. Dat dit ‘negatieve’ bericht zonder vrouwvriendelijke verontschuldigende verpakking niet goed ontvangen is, mag blijken uit het feit dat ik na een radiostilte van ruim anderhalve maand helemaal niks meer van de studiegenote in kwestie vernomen heb. Sterker nog: van de week ontdekte ik dat ze het Linkedin contact had verbroken! Tja, helaas zoiets kan dan dus gebeuren dames. Maar durf als ondernemer desondanks zakelijk te zijn én te blijven. Of het nou begrepen wordt of niet, als je zakelijk iets kiest, zijn daar consequenties aan verbonden. Ik wens alle ondernemende dames dan ook voldoende persoonlijke kracht toe om daar waar nodig zakelijk te zijn en zakelijk te blijven!

PS Ennuh mail me gerust. Echter op één voorwaarde: ongeacht mijn antwoord even goede vrienden, afgesproken?

Babs Baay / Art-Director 

 

Deze column werd op 11 april 2011 op de site van CreatiefZuid gepubliceerd.